Najpowszechniej zbieranym grzybem z tej grupy jest pieprznik jadalny (Cantharellus cibarius) zwany pospolicie kurką, a w wielu regionach także lisówką. Podobny źródłosłów - od słowa lisica
- ma także nazwa tego grzyba w wielu innych językach i dialektach słowiańskich (lisiczka, lisiczarka itp.). Pieprznik jadalny to grzyb o barwie żółtej lub pomarańczowej i trąbkowatym owocniku, którego charakterystyczną cechą jest to, że część blaszek rozgałęzia się w kształt litery Y. Także inne
jadalne gatunki pieprzników mają takie igrekowate blaszki. Niejadalne grzyby o zbliżonym wyglądzie i pomarańczowym kolorze mają blaszki pojedyncze. Najczęściej mylona z pieprznikiem jest lisówka pomarańczowa (Hygrophoropsis aurantiaca), zdecydowanie bardziej jaskrawa, intensywniej pomarańczowa od kurki. Jej spożycie może spowodować biegunkę lub wymioty, ale nie jest niebezpieczne dla życia.
Do pieprznika trąbkowego zbliżony jest też jadalny pieprznik żółtonogi (Cantharellus lutescens), który ma kapelusz bardziej pomarańczowy od dołu i rośnie w górskich lasach szpilkowych. Najnowsze badania genetyczne pokazały, że kurka nie jest jednym gatunkiem, a zespołem wielu podobnych gatunków biologicznych. Do ich oznaczenia potrzeba jednak analizy DNA lub doświadczonego grzybiarza, który rozróżnia ?małe kurki o grubych trzonkach? albo ?duże na cienkich nóżkach?.
Kurka jest grzybem wysoko cenionym w wielu krajach. Przyczynia się do tego jej bardzo przyjemny aromat oraz fakt, że nie atakują jej robaki. Grzyby te są rozpowszechnione w całej Eurazji. Zbierają je także niektóre plemiona Indian Ameryki Północnej, a po drugiej stronie globu - Chińczycy. Nawet w krajach, gdzie wiedza o grzybach jest niska (np. Skandynawia, Wielka Brytania), kurka należy do nielicznych często zbieranych gatunków.
W Polsce mamy jeszcze inne atrakcyjne jadalne pieprzniki. Do jedzenia nadają się między innymi pieprznik trąbkowy (Cantharellus tubaeformis) i pieprznik szary (Cantharellus cinereus). Pieprzniki trąbkowe są dosyć pospolite i warto nauczyć się je rozpoznawać. Nie mają tak silnego aromatu jak kurki, ale za to przyjemną fakturę i smak. Obecnie często zbiera się je w Szwecji.
Lejkowiec dęty (Craterellus cornucopioides) to grzyb o trochę większych owocnikach w kształcie lejków. Można go pomylić z opadłymi liśćmi, gdyż ma ciemną, czarnobrunatną barwę. Często występuje w dużych skupiskach, dlatego po angielsku nazywa się go ?horn of plenty? (róg obfitości). Po francusku zaś nosi przerażającą nazwę ?trompette de la mort? (trąbka śmierci). Akurat we Francji jest to grzyb znany, ceniony i często pojawiający się na targowiskach.
W naszym kraju występuje pod wieloma zabawnymi miejscowymi nazwami, na przykład cygan, kominek, cholewa lub kieliszek. Występuje zwykle na glebach o odczynie zasadowym, w starych drzewostanach liściastych (pod dębami, bukami i grabami). Lejkowce najbardziej znane są na Lubelszczyźnie, gdzie robi się z nich farsz do pierogów. Można wręcz powiedzieć, że są jednym z charakterystycznych składników kuchni ziemi lubelskiej. Podobnie jak kurki, lejkowce są grzybami dopuszczonymi do obrotu na polskich targowiskach.
Zarówno lejkowce, jak i kurki można marynować i suszyć. Warto przy tym wspomnieć, że właśnie kurki do suszenia nadają się świetnie, gdyż nie tracą nic ze swojego unikalnego aromatu.

Najpowszechniej zbieranym grzybem z tej grupy jest pieprznik jadalny (Cantharellus cibarius) zwany pospolicie kurką, a w wielu regionach także lisówką. Podobny źródłosłów - od słowa lisica - ma także nazwa tego grzyba w wielu innych językach i dialektach słowiańskich (lisiczka, lisiczarka itp.). Pieprznik jadalny to grzyb o barwie żółtej lub pomarańczowej i trąbkowatym owocniku, którego charakterystyczną cechą jest to, że część blaszek rozgałęzia się w kształt litery Y. Także inne jadalne gatunki pieprzników mają takie igrekowate blaszki. Niejadalne grzyby o zbliżonym wyglądzie i pomarańczowym kolorze mają blaszki pojedyncze. Najczęściej mylona z pieprznikiem jest lisówka pomarańczowa (Hygrophoropsis aurantiaca), zdecydowanie bardziej jaskrawa, intensywniej pomarańczowa od kurki. Jej spożycie może spowodować biegunkę lub wymioty, ale nie jest niebezpieczne dla życia.

Do pieprznika trąbkowego zbliżony jest też jadalny pieprznik żółtonogi (Cantharellus lutescens), który ma kapelusz bardziej pomarańczowy od dołu i rośnie w górskich lasach szpilkowych. Najnowsze badania genetyczne pokazały, że kurka nie jest jednym gatunkiem, a zespołem wielu podobnych gatunków biologicznych. Do ich oznaczenia potrzeba jednak analizy DNA lub doświadczonego grzybiarza, który rozróżnia ?małe kurki o grubych trzonkach? albo ?duże na cienkich nóżkach?.

Kurka jest grzybem wysoko cenionym w wielu krajach. Przyczynia się do tego jej bardzo przyjemny aromat oraz fakt, że nie atakują jej robaki. Grzyby te są rozpowszechnione w całej Eurazji. Zbierają je także niektóre plemiona Indian Ameryki Północnej, a po drugiej stronie globu - Chińczycy. Nawet w krajach, gdzie wiedza o grzybach jest niska (np. Skandynawia, Wielka Brytania), kurka należy do nielicznych często zbieranych gatunków. 

W Polsce mamy jeszcze inne atrakcyjne jadalne pieprzniki. Do jedzenia nadają się między innymi pieprznik trąbkowy (Cantharellus tubaeformis) i pieprznik szary (Cantharellus cinereus). Pieprzniki trąbkowe są dosyć pospolite i warto nauczyć się je rozpoznawać. Nie mają tak silnego aromatu jak kurki, ale za to przyjemną fakturę i smak. Obecnie często zbiera się je w Szwecji. 

Lejkowiec dęty (Craterellus cornucopioides) to grzyb o trochę większych owocnikach w kształcie lejków. Można go pomylić z opadłymi liśćmi, gdyż ma ciemną, czarnobrunatną barwę. Często występuje w dużych skupiskach, dlatego po angielsku nazywa się go ?horn of plenty? (róg obfitości). Po francusku zaś nosi przerażającą nazwę ?trompette de la mort? (trąbka śmierci). Akurat we Francji jest to grzyb znany, ceniony i często pojawiający się na targowiskach. 

W naszym kraju występuje pod wieloma zabawnymi miejscowymi nazwami, na przykład cygan, kominek, cholewa lub kieliszek. Występuje zwykle na glebach o odczynie zasadowym, w starych drzewostanach liściastych (pod dębami, bukami i grabami). Lejkowce najbardziej znane są na Lubelszczyźnie, gdzie robi się z nich farsz do pierogów. Można wręcz powiedzieć, że są jednym z charakterystycznych składników kuchni ziemi lubelskiej. Podobnie jak kurki, lejkowce są grzybami dopuszczonymi do obrotu na polskich targowiskach. Zarówno lejkowce, jak i kurki można marynować i suszyć. Warto przy tym wspomnieć, że właśnie kurki do suszenia nadają się świetnie, gdyż nie tracą nic ze swojego unikalnego aromatu.

 

Przepis

Makaron penne z kurkami

Dla 2 osób

250 g makaronu penne

sól

1 posiekana cebula

100 g masła

2 szklanki kurek

(oczyszczonych i posiekanych)

garść listków dzikiej macierzanki, ogrodowego tymianku lub innych podobnych ziół

150 ml dobrej wiejskiej śmietany

czarny pieprz

Przygotowanie:

Penne gotujemy al dente, wrzucając na osolony wrzątek; przepłukujemy zimną wodą. Cebulę rumienimy na maśle, wrzucamy grzyby, po kilku minutach dodajemy zioła, smażymy jeszcze minutę. Wlewamy śmietanę, pieprzymy do smaku, mocno podgrzewamy, mieszamy z makaronem.

Zdjęcie CLATRONIC DR 2751 Zdjęcie Severin OD 2940 Zdjęcie EXCALIBUR 9 półek
CLATRONIC DR 2751 Severin OD 2940 EXCALIBUR 9 półek
źródło: Okazje.info